| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
Bitterzoet
Er zijn mensen die zeggen, dat het leukste aan weggaan, thuiskomen is. Nou, ik denk niet dat deze mensen ooit vier maanden in Istanbul hebben doorgebracht! (Als dat wel zo was, zou ik graag willen weten waar ze verbleven en bij welk reisbureau ze hebben geboekt, want dan is er ergens wat misgegaan. Maar dit terzijde.)
Thuis, Nederland, Friesland, Leeuwarden. Nee, ik kan niet zeggen dat ik nu helemaal warm word van binnen. Die ‘mensen’ begrijpen het niet! Hoe neem je afscheid van een stad waar je de meest fantastische tijd van je leven hebt gehad? Hoe neem je afscheid van de winkelman die ons altijd wenkte als we op ons balkon zaten, om een ijsje uit te zoeken? Hoe neem je afscheid van de kapper op de hoek, waar je regelmatig even langsging om een kopje (oké, plastic bekertje) koffie te drinken? Hoe neem je afscheid van die vriendelijk glimlachende bloemenverkoper, die ons elke dag op weg naar school, vier schitterende bloemen in onze handen drukte? Ik kan je vertellen, dat is moeilijk! (Komt ook omdat niemand Engels spreekt en ons Turks nog lager is dan het beginnersniveau.) Dat is drie keer slikken en thuis tranen met tuiten huilen. Dat is een prop in je keel en een knoop in je maag. Dat is een lange lijst met e-mailadressen en elke dag een afscheidsfeestje. Dat is opruimen, schoonmaken, het inpakken van je koffers. En dat is niet leuk.
Natuurlijk, Leeuwarden heeft ook zijn charmes. Ergens. En ik geef toe dat ik ook wel dingen mis. Mijn fiets is zo’n ding. Organisatie en structuur ook. En mijn familie en vrienden horen ook ergens in dit rijtje thuis.
Bitterzoet, dat is het. Laat ik daar maar mee eindigen. Zucht. En als ik thuiskom, vraag me dan niet hoe het was, want ik zal ter plekke geen woorden kunnen vinden die de lading zullen dekken. Ik heb geprobeerd deze ‘lading’ met een pen te beschrijven. Ik hoop dat ik hierin geslaagd ben en dat jullie er enigszins van genoten hebben. Tot ziens in Nederland. Tot ziens op de NHL!
Hilde
Lieve mensen. It's coming to an end! De ervaring is bijna voorbij, maar de herinneringen blijven natuurlijk! Én, 'it ain't over till it's over!'. Oftewel, natuurlijk hebben we nog wel van alles en nog wat beleefd en natuurlijk zullen we daarover even wat schrijven.
Zoals iedereen waarschijnlijk wel weet (maar nog steeds niet wil accepteren) hebben 'onze jongens' het niet gered tegen Portugal. (@#$#$@@$%^$#*%*#!!!!!!!) De oranjekoorts is aan het afzakken en het is nu een kwestie van uitzieken. En wat voelen we ons min! Ja, ook wij hebben de wedstrijd gevolgd en ook wij waren diep bedroefd aan het einde van de avond. Met de hele groep hebben we fanatiek toegekeken hoe Nederland het goal maar niet kon vinden. Helaas waren de meeste mensen voor Portugal en vonden we na afloop weinig troost bij onze 'vrienden'. Gelukkig was daar de Raki en het balkon. Eind goed al goed.
Verder hebben we vooral veel feestjes gehad. Op zich geen nieuws, maar de laatste tijd waren het vooral afscheidsfeestjes. De groep dunt langzamerhand uit; elke dag mogen we weer iemand anders uitzwaaien. Pas op het eind besef je hoeveel vrienden je hebt gemaakt, wat een leuke tijd je met z'n allen hebt gehad en hoe graag je eigenlijk iedereen nog beter had willen leren kennen. Vier maanden was wat dat betreft nog altijd veel te kort. Maar goed, hoe je het ook went of keert; afscheid nemen is onvermijdelijk. Onvermijdelijk bitter.
Tussen alle feestjes in zijn we ook nog 'even' naar Griekenland geweest. Hoezo? Nou, ons visum verloopt op veertien juli en zoals jullie weten komt Dana vijftien juli weer thuis. Kijk, en dan ontstaat er een probleem. Want als er één ding is dat je niet wilt in Turkije, is in aanraking komen met niet-Engelssprekende, machtsspelletjesspelende, verveelde politieagenten. Dus, dat betekende dat we een uitstapje naar het buitenland dienden te maken om een toeristenvisum in de wacht te slepen. Het zit namelijk zo dat elke Nederlander bij aankomst in Turkije, een toeristenvisum moet kopen, voor tien euro. Met dit visum kan je dan vervolgens weer geruime tijd legaal in Turkije verblijven. Na lang wikken en wegen besloten we naar Thessaloniki te gaan. Met de nachttrein. Maandagavond heen, dinsdag de hele dag rondzwalken in Thessaloniki, dinsdagavond weer terug en woensdagavond ontbijten aan de Bosphorus in Istanbul. Dat was het plan! De reis er naartoe verliep wel enigszins 'gebroken'. Na drie uren onderweg te zijn geweest, werden bij een Turks grensstadje onze paspoorten ingenomen, ter controle. Hier had de politie ongeveer een uur voor nodig. Twintig minuten later kwamen we aan in Griekenland waar we wederom een paspoortcontrole moesten doorstaan. Lig je net 'lekker' bijna te slapen in je bedje van anderhalve meter bij halve meter, wordt de deur opengezwaaid door een (eigenlijk wel hele vriendelijke) Griekse politieman die eigenlijk net zo graag wilde slapen als wij. Nadat hij onze paspoorten had ingenomen bood hij ons een kopje Griekse koffie aan. Nou, en dat konden we wel gebruiken dus op zijn aanbod gingen we dankbaar in. We moesten hem volgen naar het politiebureautje waar we kennismaakten met zijn collega. Zit je dan, twee uur 's nachts, omringd door posters en foto's van gezochte criminelen, een heerlijk bakje koffie voor je neus, gezellig kletsend met (verbazingwekkend goed Engelssprekende) Griekse politieagenten die zich eigenlijk bezig moesten houden met het controleren van alle paspoorten. Na een half uur begonnen we ons wel zorgen te maken; of we de trein niet zouden missen. Máár, er was geen reden tot paniek aldus de politieagent: 'we contrrrrrol the trrrrrain!'. Kijk, dan smaakt de koffie ineens veel beter. Al met al was de hele situatie weer eentje om over naar huis te schrijven. (Bij deze.)
Thessaloniki was oke. Niet geweldig, niet verschrikkelijk. Oke. Zie foto's! 's Avonds zijn we weer richting Istanbul vertrokken en hebben we ergens om drie uur 's nachts ons visum gekocht. En geheel volgens plan zaten we om half tien heerlijk te ontbijten op een terrasje aan de Bosphorus.
Tot zover! De foto's spreken wel voor zich. Tot over een zeer korte tijd. (Snik, lach..)
Liefs van ons.
Dag allemaal,
Het is alweer een tijd geleden dat jullie van ons gehoord hebben. De reden hiervoor is dat we eigenlijk vrij weinig hebben beleefd. De afgelopen weken hebben volledig in het teken gestaan van leren, leren en nog eens leren. We moesten ons namelijk voorbereiden op onze 'finals'! Het was misschien niet de meest ideale voorbereiding: met z'n vieren in één appartement, de bovenburen televisie kijkend (op vol volume), straatverkopers die de heel Istanbul bij elkaar schreeuwen met hun verkooppraatjes en de zon die volop scheen. Oftewel, het laatste wat je wilde was de hele dag binnen zitten met een boek voor je neus. Maar natuurlijk hebben we dit wel gedaan. Overdag althans. Tja, je kan toch niet verwachten dat je de héle dag met school bezig bent! 's Avonds hebben we vooral de terrasjes opgezocht omdat het weer hier nu toch wel heel erg lekker is! En natuurlijk volgen we ook het WK-voetbal. We zijn wel vaak de enigen in de hele kroeg die juichend op de tafel springen als Nederland scoort, maar we zijn hier toch bijna weg!
De finals zijn goed verlopen! Misschien was de voorbereiding toch wel ideaal. School is voorbij. Istanbul is bijna voorbij! Je zou kunnen zeggen dat het aftellen is begonnen. De tijd van afscheidfeestjes en afscheidnemen is enigszins begonnen. Snik, snik. De afgelopen dagen hebben we volop benut om feestjes te vieren. Zaterdagmiddag was er een feestje georganiseerd voor alle Erasmusstudenten. Zie foto's! Maar het hoogtepunt was natuurlijk Dana haar verjaardag! Zondag hadden we al de 'pre-party'. Samen met Roel, een jongen uit België, die een paar dagen eerder jarig was, hebben we een feest gevierd met al onze vrienden. Het was bij de zee, vlakbij ons huis. We hadden een stapel eten, dekens en drinken meegenomen en de hele dag heerlijk in het gras gezeten. We hebben ons prima vermaakt met wat volleybal, voetbal, geklets en geouwehoer. Om twaalf uur had iemand geregeld dat er een paar jongens (straatmuzikanten) Dana haar verjaardag in kwamen luidden; ze hebben speciaal voor Daan een Turks verjaardagslied gezongen. Kijk, dat is nog eens leuk je verjaardag vieren! Er kwam helaas wel abrupt een einde aan het samenspel toen ineens de tuinsproeiers aangingen en we moesten rennen om al onze spullen te redden! Al met al een hele gezellige avond. De volgende dag hebben we onder andere doorgebracht aan de Europese kant. 's Avonds hebben we met de hele Erasmusclub gegeten bij een gezellig restaurant. Daarna zijn we met z'n allen naar ons appartement gegaan om daar appeltaart te eten, die we zelf hadden gemaakt! Gezellig, gezellig, gezellig.
Voor de plaatjes bij de praatjes: zie de foto's!
Verder kunnen we hierbij iedereen ook melden wat de plannen zijn betreffende onze terugkeer naar Nederland. Onze wegen scheiden op zes juli; dan gaat Hilde namelijk al naar huis. Dana blijft nog tot acht juli in Istanbul en vertrekt dan voor een week naar Alanya. Dit betekent dat ze op 15 juli weer terug is. So you know!
Liefs van ons.
Merhaba!
Deze keer heb ik (lisbeth) de eer om een stukje te schrijven op de weblog van Dana en Hilde. Het leek de dames wel leuk om te weten hoe een buitenstaander het leven in Istanbul ervaart. Dana en Hilde zitten hier inmiddels al zo lang dat vele dingen ‘normaal’ zijn geworden; dingen die wij Nederlanders ‘niet normaal’ vinden.
Hier is het echt fantastisch. Hilde en Dana verblijven dus in het Aziatische gedeelte van Istanbul, maar we zijn regelmatig naar het Europese gedeelte van Istanbul gepeddeld. Dinsdag was de eerste dag dat we mochten genieten van deze stad. Eerst hebben we kumpir (een gevulde en gepofte aardappel) gegeten in Ortaköy, bij de grote brug. Toen zijn we naar de Galatabrug geweest bij Eminönü, om daar vervolgens te relaxen met een waterpijp. Dit was de eerste keer dat ik dit mocht ervaren. Toen we daar weer weg kwamen waren we echt totaal relaxed (hmmm zat er dan toch iets in?). Als afsluiter van de dag zijn we naar Taksim gegaan om daar wat te eten.
Ook zijn we naar het Topkapi paleis geweest. Dit was vroeger het paleis van de sultan. En we zijn naar de Cisterne geweest: dit is een ondergronds Byzantijns waterreservoir (zie voor verdere info een eerdere log van deze website). En natuurlijk niet te vergeten de Blauwe Moskee, de Hagia Sofia, de Grand Bazaar en de Egyptische Bazaar.
Maar goed, wat is mijn beleving van deze stad en cultuur. Nogmaals fantastisch.
Istanbul is in het Europese gedeelte echt een romantische stad. Vooral als je aan het einde van de dag onder de brug zit (onder het genot van een waterpijp) en kijkt naar de zonsondergang, de bootjes, de vissermannen, en de vliegtuigen die overvliegen.
De Turken zijn hier ook erg vriendelijk en behulpzaam. Als iemand iets laat vallen of als er iets gebeurt, vliegen er direct tientallen Turken op af om te helpen. Wij als Nederlanders zullen waarschijnlijk eerst een tijdje blijven zitten en heel hard gaan lachen. Wat dat betreft hebben zij niet de humor die wij hebben. Zoals laatst toen wij met zijn vieren in de bus zaten en in het Nederlands zaten te praten en toen opeens heel hard moesten lachen om een fantasie die wij hadden. De lachsalvo denderde door de hele bus. De meeste mensen die ook in diezelfde bus zaten, moesten toen ook heel hard mee lachen omdat het zo vrolijk en zo grappig klonk. Maar er zijn ook mensen die dat niet kunnen waarderen, en dus echt heel boos worden. Wij waren namelijk aan het speculeren over wat we zouden doen als we door een turk zouden worden lastiggevallen. Het werd vrij visueel; het is het beste voor de Turk dat hij zo ver mogelijk bij ons uit de buurt blijft. Anyway, onze verbeelding ging zo ver dat we er keihard om moesten lachen. Een meneer werd daar zo verschrikkelijk boos om dat hij echt bijna uit zijn dikke vel sprong. Kennelijk zijn dit soort mensen dan bang dat wij het over hun hebben en ik kan me op zich wel voorstellen dat dat niet echt gewaardeerd wordt. Ik zou het ook niet leuk vinden als ik in de bus naar Leeuwarden zou zitten en er zouden een paar buitenlanders zo luid praten en naar mij kijken, dat ik me daar ongemakkelijk bij voel.
Doodeng is hier het verkeer. Natuurlijk had ik dit al eens meegemaakt in Alanya en Bodrum (Gümbet) Maar dit is echt veel erger. Mensen rijden hier als idioten. Wanneer het niet opschiet wordt er geïrriteerd getoeterd. Er wordt zonder pardon voorgesorteerd, rechts heeft geen voorrang en als je aan het oversteken bent en nog ruimschoots de tijd hebt om rustig aan de overkant te komen wordt er in de verte al druk getoeterd en geknipperd met de koplampen. ALSOF WE DAT NIET ZIEN EN HOREN OFZO! Ik heb meerdere malen in een dolmus mijn ogen dichtgeknepen en gedacht: ‘oke, dit is het einde, bye bye!’. Er wordt dan als een gek recht op een andere auto af gereden en op het laatste nippertje besluit de chauffeur nog eens op de rem te trappen. AAAAHHH! Als je zo in Nederland rijdt.. Hmm, misschien eens proberen?
En dan nog 1 detail: de keuken. DIE IS GOED! RRRRR, allemachtig; als ik daar aan denk, loopt het water me al weer in de mond. Super de super. Laat ik het detail van de etiquette dan weg laten. De Turken kunnen wat dat betreft nog heel wat leren van de Nederlanders. Zit je bijvoorbeeld in een luxe restaurantje te eten, krijg je cola in een blikje en wordt het bestek ergens voor je neer gekwakt zo van ‘alsjeblieft, doe er mee wat je leuk vindt’. En het sanitair laat ook vaak te wensen over. Vaak is het smerig en het toiletpapier is meestal op. Brrrrrr! En je handen wassen is dan ook weer zoiets. Want die kranen zijn ook zo vies en glibberig. Ik heb dan altijd het idee dat iemand er dan nog eens met zijn natte handen heeft aangezeten. Lekker! En daarna gewoon verder eten uiteraard.
Helaas is acht dagen te kort om alles echt te kennen en te weten. Dus tot zover mijn kant van het verhaal. Baukje en ik hebben zeer genoten van deze vakantie en van de gastvrijheid van onze gastvrouwen. Super de super! En bedankt dames dat wij in jullie slaapkamer mochten vertoeven en jullie speciaal voor ons in de woonkamer sliepen. Ik moet zeggen dat ik me daarover ergens wel schuldig heb gevoeld. Maar ondanks dat heb ik geslapen als de beste.
Güle Güle! (Doei)
ps: er zijn ook foto's van ons bezoek aan Istanbul!
‘Cultuurgeschokt’
Op de NHL krijg je vakken die in het teken staan van interculturele communicatie en cultuurverschillen. Leuk! Interessant ook, maar toch heb ik er altijd een beetje moeite mee. Het is zoiets als leren fietsen zonder fiets. Hoe kun je discussiëren over cultuurverschillen met een klasgenoot die niet meer dan Friesland heeft gezien? Ik kan je vertellen, dat is lastig. Ondertussen ben ik een expert op het gebied van cultuurschokken! En het allermooiste? Dit heb ik niet uit een boek geleerd.
Allereerst is daar het concept ‘tijd’. Nederlanders zijn nogal van de stiptheid. Hier zegt men ‘Insha Allah’: het komt wel, als Allah het wil. Als een les om twee uur begint, dan zijn wij er vijf voor twee! Een Turkse docent komt doodleuk om half drie het lokaal binnenwandelen. Bussen en treinen rijden nooit op tijd. Ze rijden, daar is alles mee gezegd. In Nederland hangen we al aan de klachtenlijn als de bus om 19.56 komt in plaats van 19.54. De hele klas lag onder de tafel van het lachen toen we dit vertelden. We hebben er maar niet bij gezegd dat je ook nog je geld terug kan vragen als de trein vertraagd is. Laatst gebeurde er een auto-ongeluk, voor ons appartement. Toen de scherven alweer opgeveegd werden, kwam de ambulance aanrijden. Drie kwartier te laat.
Nederlanders zeggen wat ze denken. Punt. Turken zijn nogal dubbelzinnig. Ja is nee en nee is vaak ja! Heel verwarrend. Het verklaart wel waarom het zo moeilijk is om Turkse mannen af te schudden. ‘Do you want to drink something?’ ‘No.’ ‘Tea?’ ‘No.’ ‘Coffee?’ ‘No.’ ‘Sex, sex?’ ‘No!!’ En dan is daar nog die eeuwige behulpzaamheid. Nederlanders zijn nogal van de leedvermaak. Gaat er iemand keihard onderuit, dan gaan we ernaast liggen, dubbel van het lachen. Als je hier moet overgeven (denk: een iets te gezellige avond) en dit op straat doet, dan stopt er gelijk een auto om je een zakdoekje aan te reiken en komt er niet veel later een aardige mevrouw met een glaasje water aanlopen.
Een paar aardige voorbeelden van cultuurschokken in de praktijk dacht ik zo. Het is wat. Het is Turkije! En het is geweldig.
Lieve allemaal,
We hebben weer veel gezien, beleefd en gedaan. Daarom hebben we ook nog geen tijd gehad om, eerder dan nu, een logje te schrijven! Maar hierbij dan het (langverwachte) verslag.
Zoals jullie misschien wel weten, worden er hier regelmatig feestjes georganiseerd. Oh ja? Ja! Bootfeestjes, barbecuefeestjes, karaokefeestjes, 'boven op het dak van een bar'-feestjes. We have been there, done that. Voor de afwisseling leek het ons 'Dutch girls' leuk om onze medestudenten eens kennis te laten maken met een Nederlands feestje! De ingrediënten? Twee grote pannen met hutspot, Linda, Roos & Jessica op de achtergrond, heel veel bier en nog meer gezelligheid. Onze gasten waren helaas niet erg onder de indruk van onze hoogstaande Nederlandse keuken. Toch mocht dat de pret niet drukken. De hutspotparty was geslaagd!
De eerste week van mei hebben Hilde haar ouders een bezoek gebracht aan Istanbul. Het blijft leuk om je vrienden en familie wegwijs je maken in je eigen stad. We hebben lekker met z'n allen gegeten (Hilde's vader (francofiel): 'Dit brood is lekkerder dan het Franse brood!'), ons appartement laten zien, ons gewaagd aan de drukte van Taksim ('Wat moeten al deze mensen hier! Waar gaan ze heen! Wat doen ze allemaal!') en kennisgemaakt met het Turkse openbaar vervoer. Al met al was het erg gezellig!
Een week later kregen we weer bezoek uit Nederland. Ditkeer van ... Sandra! Een vriendinnetje van Dana, uit Leeuwarden. Dana en Sandra hebben heel Istanbul afgesjouwd en lekker de toerist uitgehangen. Ze hebben er zelfs een privérondleiding uit weten te slepen; door de grootste moskee van Istanbul! Deze bleek bij aankomst namelijk gesloten te zijn. Maar een 'werknemer' van de moskee kon de meiden niet weigeren natuurlijk en heeft toch nog de deuren van de moskee geopend. Met z'n drieën hebben we ook het Dolmabahce paleis bezocht. Dit is een paleis wat een sultan in een ver verleden heeft laten bouwen. Het is ook de plek waar Atatürk in 1938 is overleden. We hebben uitgebreid rondgekeken in zijn optrekje en genoten van alle pracht en praal om ons heen. Zo hing er bijvoorbeeld de grootste kroonluchter ter wereld! Aan tierelantijntjes geen gebrek. Bij toeval hebben we diezelfde dag ook nog een bezoek gebracht aan een eeuwenoude vrouwengevangenis. Op zoek naar een enigszins schoon openbaar toilet, werden we in vloeiend Nederlands aangesproken door een Turkse meneer. Hij werkte voor een exclusieve juwelenzaak en vroeg zich waarschijnlijk af waarom er drie Hollandse meiden op hun slippers enigszins verdwaald rondliepen. Om een lang verhaal kort te maken: we mochten gebruik van het luxe toilet in de juwelenzaak en hebben tevens een rondleiding gekregen door het pand. Het gebouw huisde namelijk in een oude vrouwengevangenis. Voor toeristen vrijwel onbekend en onontdekt, maar voor ons opengesteld! Zaterdag hebben we Sandra weer op het vliegtuig gezet. Zelf hebben we die dag nog heerlijk rondgewandeld en genoten van de ondergaande zon over de Gouden Hoorn. (Tsjong, wat klinkt dat toch leuk.)
Voor de voetbalkenners onder ons: Galatasaray is kampioen! Voor de niet-kenners onder ons: Galatasaray is een bekende voetbalclub uit Istanbul en heeft de spannende strijd met Fenerbahce om de Turkse beker, twee weken geleden gewonnen. En dat mag iedereen weten! Althans, zo denkt men er hier over. Uit nieuwsgierigheid waren wij naar een grote straat iets verderop gelopen, waar we bedolven werden onder Fenerbahce fans. Alhoewel Galatasary (de grote aardsvijand van Fenerbahce) kampioen was geworden, hadden de Fenerbahce fans blijkbaar wel zin in een feestje. Een feestje compleet met vuurwerk, vlaggen, overenthousiaste fans, voetballiederen en ME. Terwijl wij rustig aan het genieten waren van een kopje koffie op het terras, werden voor onze ogen regelmatig fans afgevoerd door de politie. Opstootje hier, relletje daar; één groot feest! Op een gegeven moment vond een 'fan' het nodig om, voor de ogen van de politie, een leeg bierflesje op de grond te gooien. Had hij beter niet kunnen doen. De arme man werd door twintig politiemannen in een busje geknuppeld. Hadden ze beter niet kunnen doen. De overige 'fans' zagen dat hun lotgenoot opgepakt werd en vonden het nodig om met z'n allen de politie en hun busje te bestormen. Hadden ze niet moeten doen, want wij stonden bij dat busje! (Onder het motto: 'hier staan we wel veilig!') 'Uhh Daan? Misschien moeten we gaan?' 'Vind ik een goed idee!!' En toen hebben we gerend.
Om even in de voetbalsferen te blijven: een tijdje terug werden we opgebeld door Selman! (Kennen jullie hem nog? Werkt voor voetbalclub, rijdt in een Mercedes cabrio, neemt ons altijd mee uit eten? Die Selman.) Hij had een nieuwe auto gekocht en nodigde ons uit voor een ritje. Logisch inderdaad. In eerste instantie zagen we dit niet zo zitten; wij moesten de volgende ochtend weer naar school! In tweede instantie dachten we; waar spreken we af? Dit was nadat we hadden gehoord dat hij een HUMMER had gekocht! Uhuh! Een echte! Met overal koplampen en leren bekleding en een opstaphoogte van een meter! We hebben, zoals het een echte Hummer en zijn rijders betaamt, ongegeneerd gecruised over de straten van Istanbul, met de muziek op vol volume en de ramen open. Verschrikkelijk. (Maar wel gaaf!) Natuurlijk hebben we nog even ergens wat gedronken, waarna hij ons weer keurig afzette voor de deur.
De hectiek van Istanbul vraagt soms om een weekendje weg. Een weekendje Alanya bijvoorbeeld! Zo gedacht, zo gedaan: vorig weekend zijn we met z'n vieren een paar dagen naar de zon geweest. De reis er naartoe verliep helaas niet zo zonnig. Serhat, een vriend van ons, had aangeboden om ons op de trein naar Eskisehir te zetten. Hiervandaan zou er een bus naar Alanya vertrekken. Ok. Bij ons in de wijk is een station, maar eenmaal daar aangekomen zagen we de trein net vertrekken. Ok. Wat nu? De trein naar Eskisehir zou over een kwartier vertrekken. We besloten een taxi naar het station te nemen. So far so good. Maar eenmaal dáár aangekomen bleek de trein vol te zitten! We hadden moeten reserveren, maar Serhat was dit blijkbaar vergeten. Ok. En nu? De bus naar Eskisehir! Ok, kan. Dan moeten we naar het busstation. Serhat kreeg het voor elkaar om een shuttlebusje te charteren die ons naar een busstation aan de andere kant van de stad kon brengen. We waren weer op weg! Maar eenmaal daar aangekomen bleken alle bussen naar Eskisehir vol te zitten! Ok, en nu dan? Eerst maar een kopje koffie. Serhat had bedacht dat we wel de bus naar Bursa konden nemen. Daar zou iemand ons ophalen om ons vervolgens op een bus naar Eskisehir te zetten. Prima. Klinkt goed. En het ging ook goed eigenlijk. Behalve dan dat de busreis in plaats van twee uurtjes, ongeveer vijf uren duurde. Maar we arriveerden in Bursa. We waren weer op weg! Maar eenmaal aangekomen in Bursa konden we niemand ontdekken die eruitzag als iemand die vier Nederlandse meiden op kwam pikken. Na een uur rondgelopen te hebben op het station, werden we aangesproken door een Turkse mevrouw. 'You come with me!' Ok. Zij zette ons in een taxi die ons naar de bus bracht. De bus naar Eskisehir. En deze bus heeft ons inderdaad naar Alanya gebracht. Eindelijk! Het weekend zelf bestond vooral uit een privéstrand, heel veel zon, beachvolleybal, lekker luieren, lekker eten, lekker zwemmen en vooral lekker uitrusten. We hebben ook nog met Selman afgesproken. Hij verbleef toevallig ook in Alanya en kwam ons (in de HUMMER!) ophalen voor een gezellig avondje uit. De terugweg ging weer even 'vlekkeloos' als de heenweg. De bus waarin we zaten had als eindbestemming Eskisehir, maar er was ons op het hart gedrukt dat daar wel een bus naar Istanbul zou zijn. Ok. Als we maar thuiskomen. Maar aangekomen in Eskisehir was er geen bus te bekennen! Nadat we duidelijk hadden gemaakt (en dat gaat best moeilijk aangezien niemand ook maar één woord Engels sprak) dat we toch echt naar Istanbul moesten, werden we uiteindelijk in een klein busje gezet. Dit busje bracht ons naar het busstation waar om twaalf uur ('s nachts) een bus naar Istanbul zou vertrekken. Prima! Als jullie het zeggen. Maar aangekomen op het station, bleek de bus vol te zitten! Sta je dan, met je goede gedrag (en je verbrande schouders en je volle tassen). Gelukkig werden we door een aardig engelssprekende chauffeur geholpen en konden we een half uur later alsnog met een andere bus naar huis. Om half zeven 's ochtends kwamen we eindelijk aan. Maar Alanya was leuk!
We konden niet op bed, want om half elf moesten we alweer weg. Baukje en Lisbeth zouden namelijk aankomen op het vliegveld! En natuurlijk moesten we ze ophalen. In de uurtjes die we nog hadden hebben we het huis 'visiteklaar' gemaakt en nog even gegeten. Ondertussen zijn onze 'gasten' alweer een paar dagen hier en we vermaken ons prima met z'n allen! De verhalen horen jullie in de volgende weblog.
Wij gaan de zon weer in. Istanbul wacht op ons! Tot de volgende log.
Liefs van ons.
We zijn op schoolreisje geweest! Hierbij het verslag.
Afgelopen donderdag was het zover. Om kwart voor elf 's avonds (!) vertrokken we met een bus vol mede Erasusstudenten naar het verre Cappadocia. Het beloofde een lange, lange reis te worden; Cappadocia ligt op namelijk op zo'n elf uur rijden van Istanbul.
De geschiedenis van Cappadocia begon ongeveer tien miljoen jaar geleden. Door de uitbarsting van enkele grote vulkanen, werd een groot gebied onder een 100 tot 150 meter dikke laag as en lava bedekt. Eeuwenlange erosie door regen, wind en temperatuurswisselingen hebben een erg bijzonder landschap gecreëerd. En ja, dit is interessant!
Voor diegenen onder ons met een wat minder rijke fantasie: denk aan de Flintstones! Zo ziet het er ongeveer uit.
We verbleven in een 4 (Turkse)sterren hotel in het stadje Avanos. Veel tijd hebben we hier echter niet doorgebracht, aangezien we elke dag op pad waren. In een bus hebben we twee dagen lang alle bezienswaardigheden bezichtigd. Ondergrondse steden, rotshuisen, kerken en kloosters (verborgen ín de rotsen), een pottenbakkerij, een wijnproeverij, een 'tapijtenmakerij' en heel veel rotsen/stenen/grotten. Erg indrukwekkend allemaal. De foto's spreken voor zich!
(Op de foto's zijn ook vele fresco's te zien; deze eeuwenoude schilderingen waren te vinden in de kerkjes en vertelden de verhalen uit het Oude en het Nieuwe Testament.)
Mooi, mooi, mooi!
Op de tweede avond hebben we een Turkse avond bijgewoond. Samengevat: Turkse volksdansers, heel veel muziek, buikdansers en Raki! Erg gezellig. Zondags zijn we weer vertrokken richting Istanbul. Onderweg werden we vermaakt door de Turkse studenten, die regelmatig uitbarstten in een enthousiast gezang en geklap. En dan hebben we het niet over een luchtig 'We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!', maar over het echte werk; Turkse (klaag)liederen over onbereikbare liefdes, nostalgie, heimwee en melancholie. Regelmatig kwam er iemand naar voren om, door de microfoon, een mooi lied ter gehore te brengen. Na een tijdje kwam daar echter wel de onvermijdelijke vraag: 'Now you have to sing a Dutch song!'. Tsja, het enige dat wij kennen is een lied over een tante die uit Marokko komt. Hiep hoi. 
Al met al was Cappadocia een meer dan zeer geslaagd schoolreisje. Het is moeilijk te beschrijven hoe mooi en bijzonder het landschap is. Daarom verwijzen we deze keer maar naar de foto's, die ons reisje mooi samenvatten.
Groetjes!
Afgelopen week stond in het teken van examens, leren, leren, FEESTJE, leren, leren, ruzie met de huisbazin, ruzie met de bovenburen, leren, leren en eindelijk ons residence permit ophalen. Pieken en dalen dus...
Als eerste moesten we onze stempel als 'excellent students' waarmaken: onze examenweek begon..slik. Voor ons betekende dit, dat we meerdere examens op één dag moesten maken. Kortom je bent klaar met het ene examen, rent naar buiten, staat 10 seconden buiten te genieten van de zon, om vervolgens naar het volgende lokaal te sprinten en te beginnen aan het tweede examen. De kwaliteit van de examens verschilde daarnaast ook erg. Sommige examens zagen er professioneel uit, maar we kregen ook examens voorgeschoteld, die rechtstreeks van de knip- en plakafdeling kwamen. Dit betekende dat vragen dwars door elkaar heen stonden en dat het letterlijk zoeken was naar de volgorde. Ach, we zetten het weer onder het kopje: "Turkish way of life".
Maandagnacht was de nacht dat we rond klokslag bij Hilde's bed stonden, om haar 22ste verjaardag te vieren. Dit hield in zingen, plezier maken, een grote taart delen en uiteraard cadeautjes uitpakken (zie foto's). De andere Nederlandse meiden hadden een leuke kaart in elkaar geknutseld, waarmee ze Hilde trakteerde voor een dagje 'Hamam' (Turks bad, sauna, massage). Met Tarkan (Turkse popzanger) op de achtergrond was het een zeer gezellig en een geslaagd begin van de dag. De rest van de dag stond in het teken van leren, rondhangen en 's avonds heerlijk buiten eten en drankje(s) drinken met onze vrienden in de kroeg.
Helaas werden we de volgende dag al weer ruw wakker geschud. Onze huisbazin kwam even op bezoek. OH OH. Onze huisbazin hebben we direct na de eerste ontmoeting omgedoopt tot 'Cruella de Vil' (van de Disney film 101 dalmatiërs), dus dat zegt eigenlijk genoeg over haar doen en laten. 'Cruella' is een Turkse, die Duits spreekt en een paar woorden Engels beheerst. Erg lachwekkend, alleen op een woensdagochtend toch echt wat minder. 'Cruella' was namelijk erg boos. De buren hadden geklaagd over geluidsoverlast van afgelopen maandag...Daar was in te komen. Maar daarbij hadden ze nog wat onwaarheden de roddelwereld ingebracht, die ´Cruella` stuk voor stuk met ons wou bepraten. Om een lang verhaal kort te maken, ´Cruella´ speelde de Turkse drama-queen, kreeg de drama en haar man (een Duitser) mocht het later allemaal met ons uitpraten.
Onze bovenburen bleken ook nog Engels en Duits te kunnen spreken, dus we hebben ze een briefje gestuurd met onze excuses. Uiteraard hebben we nog niets van ze vernomen, behalve hun tv die elke dag tot 2.00 uur 's nachts aanstaat. Één en al gezelligheid dus!
Wat wel één en al gezelligheid is, is dat we nu eindelijk LEGAAL in Turkije zijn. We hebben eindelijk onze residence permit opgehaald aan de Europese kant. Het ging erg gemakkelijk, geen wachtrijen, geen zuchtende mensen, geen spontane kosten, maar gewoon een simpel bureautje met één ambtenaar erachter en een la vol residence permits. Het residence permit is trouwens een boekje dat eruit ziet alsof het óók rechtstreeks van de knip- en plak afdeling komt ("Zouden ze hier een officiële Turkse knip- en plakafdeling hebben?"). In ieder geval hebben we de vreugde gevierd op een terrasje (lees: kussens), met als uitzicht de Bosporus. Erg genieten dus!
Iedereen nog bedankt voor de leuke reacties, mailtjes, smsjes en andere vormen van berichtgevingen voor Hilde's verjaardag. Heel leuk en lief allemaal! Vanaf donderdag tot zondag gaan we naar Cappadocia ("Een wonderlijk landschap vol grillige rotsformaties"...juist ja!). Dus de komende dagen gaan weer back to basic en genieten van de Turkse natuur!
Groeten uit Istanbul!
Hilde en Dana
Tijd voor een update, tijd voor een logje!
De afgelopen twee weken hebben vooral in het teken gestaan van familie- en vriendenbezoekjes, school en gijzelingen (!).
Laten we bij het begin beginnen: Dana haar ouders die ons vanuit het verre Nederland vereerd hebben met een bezoek! Onder het wakend oog van Atatürk - een standbeeld op
Taksimsquare - werd Dana, na lange tijd, weer verenigd met haar ouders. Wat een weerzien! (Denk vioolmuziek, Merci-reclame en slowmotion.) Blij dat ze er waren, blij dat we ze 'onze' stad konden laten zien en vooral blij omdat ze maar liefst vier pakken hagelslag voor ons hadden meegenomen! Gedurende de tijd dat ze in de stad verbleven, hebben we van alles met elkaar ondernomen. Het plan om onze gidstalenten te laten zien, viel echter al vrij snel in het water. Het bleek dat Dana haar ouders de stad vrij snel onder de knie hadden, wat betekende dat zij ons - meer dan wij hen - regelmatig op sleeptouw namen! Met z'n vieren hebben we heerlijk gegeten in gezellige Turkse restaurantjes, geslenterd over de Grand Bazaar, een bezoek gebracht aan de Cisterne (ondergronds drinkwater-reservoir uit de Byzantijnse tijd), ons verwonderd over de schoonheid van de Hagia Sofia en genoten van de stad. Een zeer geslaagd bezoek! Het was vooral leuk en bijzonder om te laten zien waar we wonen; waar we naar school gaan, waar we slapen, waar we leven!
Na het vertrek van Dana's ouders, hebben we een aantal keren afgesproken met Sjoukje en Marieke (Sjoukje, vriendin van Hilde!). Ook zij waren op het grandioze idee gekomen om een bezoek te brengen aan Istanbul. De eerste avond dat we afgesproken hadden verliep niet helemaal vlekkeloos. We waren op weg naar het standbeeld van Atatürk toen we even opgehouden werden bij de Burger King; er was een gijzeling gaande! Erg onhandig, want het lag precies op onze route! ('Moet dat hier? Moet dat nu?) Bang dat we te laat bij Atatürk zouden arriveren, hebben we gelukkig een shortcut kunnen vinden. De gijzeling is overigens goed afgelopen; de man die met een pistool stond te zwaaien op het dak van de Burger King hebben ze overmeesterd en opgepakt. Wij blij, de mensen van de Burger King blij, Sjoukje en Marieke (en hun ouders) blij! We hebben een aantal keren gezellig gegeten (gedronken), gelachen en gepraat. Wat een lol, wat een feest. 
Vooral het feit dat beide meiden verloskunde studeren heeft voor veel interessante, lachwekkende en hilarische gesprekken gezorgd. Het was maar goed dat men ons niet kon verstaan!
Dana's ouders, Sjoukje & Marieke: bedankt voor de gezellige tijd! We hopen dat jullie het ook erg naar jullie zin hebben gehad en dat jullie een beetje hebben kunnen ervaren wat wij elke dag mogen ervaren!
Ondertussen voert school de boventoon! Volgende week hebben we een aantal 'midterms' (tentamens), wat natuurlijk betekent dat wij elke dag hard studeren, uren doorbrengen in de bibliotheek en ons voorbereiden op het echte werk. Slik.
Back to business, back to the books! Hosça kal! Hou je goed.
ps: er zijn ook weer nieuwe foto's!
De titel zegt het eigenlijk al; er zijn weer nieuwe foto's te bewonderen! De foto's zijn gemaakt tijdens ons uitstapje naar Eskisehir én naar het eiland Heybeliada. Enjoy!